Breaking News
Η καταγωγή των ζυμαρικών - Παρασκευή, 14 Δεκεμβρίου 2012 09:38
Κίνα: internet με όρους και λογοκρισία! - Παρασκευή, 04 Ιανουαρίου 2013 09:42
Hobby Festival 2018 - Τετάρτη, 03 Οκτωβρίου 2018 01:13
07 Οκτωβρίου το 10ο Greece Race for the Cure® - Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2018 23:52
Κυριακή, 15 Ιουλίου 2012 14:48

Τι είναι αυτό δίχως το οποίο ΔΕΝ μπορεί να ζήσει ο άνθρωπος…;

Γράφτηκε από τον 

Τι είναι αυτό δίχως το οποίο ΔΕΝ μπορεί να ζήσει ο άνθρωπος…;

Να είναι άραγε η φτώχεια;

Μπα… Δεν ξέρω αν το παρατηρήσατε, αλλά στις υποανάπτυκτες χώρες, όπου οι άνθρωποι ζουν με δέκα σεντς τη μέρα, ούτε καν υπάρχουν ψυχίατροι.

Να είναι άραγε η ανεργία;

Μπα… Οι χιλιάδες τεμπέληδες που αράζουν όλη μέρα στις καφετέριες της παραλιακής, μόνο αυτοκτονικοί που δεν μου φαίνονται…

Να είναι άραγε ο πόνος;

Μπα… Γιατί τότε δεν τινάζουν τα μυαλά τους οι καρκινοπαθείς και οι πάσχοντες από χρόνιες ασθένειες;


Τότε τι;


Αυτοκτονίες 2012

Αυτό που βλέπω εγώ κοινό σε όλες τις αυτοκτονίες είναι το ίδιο ακριβώς που οδηγεί τον κόσμο στις καρέκλες των τρελογιατρών.


Είναι η απώλεια του κόσμου μας

Όταν πεθαίνει ένα συγγενικό μας προσωπο, όταν διαλύεται μια μακροχρόνια σχέση μας, όταν αλλάζει ο τρόπος ζωής μας, όταν μια απροσδόκητη αναποδιά σκοτώνει τα όνειρά μας, όταν γενικά, έρχονται τα πάνω κάτω… Ή στην προκειμένη περίπτωση, όταν χάνεται το βιοτικό μας επίπεδο.

Σοβαρολογώ. Ακόμα και ο «ξεπεσμός» σε συνθήκες ζωής μέσου μεγαλοαστού θα ήταν καταστροφή για την ψυχολογία εκείνου που έχει μεγαλώσει ως Αθηνά Ωνάση ή Πέτρος Κόκκαλης. Και γιατί αυτό;

«Άνθρωπος» = άνω + θρώσκω, δηλαδή κοιτάζω ψηλά. Ο ένας και μοναδικός προορισμός του είδους μας, ανεξίτηλα χαραγμένος στα γονίδιά μας, είναι να βελτιώνουμε τη ζωή μας. Από εκεί πηγάζει και η ευτυχία και η δυστυχία. Τίποτα δεν είναι ανυπόφορο από μόνο του. Τα πάντα μπορούν να γίνουν ανυπόφορα αν αποτελούν βήματα προς τα πίσω.

Βρισκόμαστε στην Ελλάδα των Πασοκοθρεμμένων, την ταϊσμένη με το Αμερικάνικο Όνειρο, που έζησε μια εικοσαετία στις ταβέρνες, στις καφετέριες, στη Μύκονο και τη Σαντορίνη, χτίζοντας εξοχικά και αυθαίρετες βίλες, στέλνοντας τα παιδιά της να σπουδάσουν στο εξωτερικό και συντηρώντας τα μέχρι να βρεθούν σε  ηλικία γάμου (και συχνά και αργότερα). Σε μια τέτοια χαλαρή και πλουσιοπάροχη καθημερινότητα, το ένστικτο επιβίωσης ατροφεί, και οι μηχανισμοί αυτοάμυνας στην αναποδιά δεν αναπτύσσονται ποτε. Ο θάνατος φαντάζει πιο λογική λύση από την ζωή σε μια ισόγεια γκαρσονιέρα και την καθημερινή διατροφή με φρατζόλες.

Όσο πνιγμένος στα χρέη κι αν είναι ένας αυτόχειρας, δεν νομίζω ότι δεν θα κατάφερνε να ζήσει σε κοινόβιο ημιυπόγειο, όπως κάνουν αρκετές οικογένειες τσιγγάνων ή αλλοδαπών μεταναστών. Όσο κι αν τον πονάει που δεν μπορεί πλέον να προσφέρει ανέσεις στην οικογένειά του, δεν πιστεύω ότι κρίνει ως «προσφορά» το να εγκαταλείψει τη γυναίκα και τα παιδιά του εντελώς αβοήθητα από την παρουσία του. Από την πιο απλή ως την πιο βαθιά ανάλυση, οι αυτοκτονίες δεν βοηθούν κανέναν. Γι αυτό και δεν αποτελούν λύση. Ούτε καν την «ύστατη». Δεν είναι μια απόφαση που λαμβάνεται ψύχραιμα, όπως μπορεί να λάβει ένας καμικάζι αυτοκτονίας, σκεπτόμενος ότι ωφελεί το σύνολο των συμπατριωτών του, ή όπως έκανε ο Μπρους Γουίλις στον «Αρμαγεδδώνα» για να πρστατεύσει τον γαμπρό του. Είναι μια κίνηση που υποκινείται αποκλειστικά από την ανθρώπινη απόγνωση όταν τα δεδομένα της ζωής μας καταρρέουν.

Η Ελλάδα στην οποία μεγαλώσαμε μας έδωσε απλόχερα πολλά τέτοια δεδομένα. Αρκετοί πιστέψαμε ότι θα ήταν παντοτινά, όπως τα διαμάντια, ή η ΙΟΝ Αμυγδάλου. Στηρίξαμε ένα καθεστώς μόνιμης ανοδικής ευμάρειας με ελάχιστη δική μας προσπάθεια, παραβλέποντας ή κλείνοντας σκόπιμα τα μάτια στην πιο απλή και λογική σκέψη που υπάρχει: Ότι κανένας δεν χαρίζει χρήματα, κι ότι για να κερδίσει κάποιος, πρέπει κάποιος άλλος να χάσει. Τελικά, η θεία πρόνοια που επί χρόνια παρείχε επιδοτήσεις, αμοιβές, δάνεια, επιχορηγήσεις, πέταξε τη μάσκα της κι αποκάλυψε έναν σκληρό και ύπουλο απρόσωπο δανειστή, που τώρα τα ζητάει πίσω. Αυτή η πεσμένη μάσκα είναι η αιτία όλων των αυτοκτονιών και όσων αυτές συνεπάγονται. Και αυτός που θα χάσει είναι ο ίδιος που πριν χρόνια κέρδιζε. Αυτός που θα βάλει το λαιμό του στη θηλιά είναι ο ίδιος που ποτέ δεν φαντάστηκε ότι η ευοίωνη χρηματοοικονομική συγκυρία θα σταματούσε κάποτε να του κρατά το χέρι.

Δεν έχω πρόθεση να γίνω ένα ωμό και κυνικό καθίκι, ούτε να «προκαλέσω για να προκαλέσω» όπως άκουσα να μου λένε. Πολύ περισσότερο, δεν έχω πρόθεση να βρω μια μέρα το κεφάλι μου «στου χαντάκι» από κάποιον εξοργισμένο συγγενή αυτοκτονούντα που εξέλαβε το άρθρο μου ως χλευασμό του πόνου του και αποφάσισε να με καρφώσει στο λαρύγγι με μπετόβεργα. Απλώς θέλω να θίξω ότι όταν τα πράγματα δεν πάνε όπως τα σχεδιάζουμε, συχνά πιανόμαστε απροετοίμαστοι. Το μέγεθος που έχει η απόκλιση της πραγματικότητας από τις προσδοκίες μας είναι ανάλογο με το μέγεθος που παίρνει η απογοήτευση και οι πράξεις που ακολουθούν. Θέλω να δώσω θερμά συλλυπητήρια σε όλες τις οικογένειες που δοκιμάζονται από τον πόνο των χαμένων συγγενών τους και να τονίσω ότι υπάρχουν άπειρες λύσεις αντί της αυτοκτονίας, όσον αφορά μια καινούρια δουλειά ή μια φόρμουλα αυτοσυντήρησης. Το μόνο δύσκολο για τον άνθρωπο κομμάτι, είναι να μπορέσει να φανταστεί τον εαυτό του μέσα σε αυτές.

Του Γιάννη Φασούλα

Διαβάστηκε 2475 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 15 Ιουλίου 2012 23:01
Παρακολουθήστε κάποιο Σεμινάριο

Σχόλια

Αφήστε τα σχόλια σας

Δημοσίευσε ένα σχόλιο σαν επισκέπτης

0 / 10000 Περιορισμός χαρακτήρων
Το κείμενο πρέπει να είναι 20-10000 χαρακτήρες

Σεμινάρια Προσεχώς

Δεν υπάρχουν επερχόμενα σεμινάρια

Νέες Καταχωρήσεις Σεμιναρίων

Δεν υπάρχουν επερχόμενα σεμινάρια

Get connected with Us

Subscribe to our newsletter