Breaking News
Η καταγωγή των ζυμαρικών - Παρασκευή, 14 Δεκεμβρίου 2012 09:38
Κίνα: internet με όρους και λογοκρισία! - Παρασκευή, 04 Ιανουαρίου 2013 09:42
Hobby Festival 2018 - Τετάρτη, 03 Οκτωβρίου 2018 01:13
07 Οκτωβρίου το 10ο Greece Race for the Cure® - Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2018 23:52
Τρίτη, 04 Οκτωβρίου 2011 13:48

Απόψεις: Η εμπειρία του Erasmus για τους φοιτητές

Γράφτηκε από  Μαριάννα Τσίλη

Η αλήθεια είναι ότι όταν ακούς Erasmus σίγουρα δεν έρχομαι εγώ στο μυαλό σου.

Ναι μεν βγάζω διάφορα λογύδρια στο έκπληκτο κοινό μου στις απανταχού καφετερίες για την άξια των εμπειριών στη μάταιη τούτη φοιτητική ζωή, λατρεύω τα ταξίδια και από μικρή ήθελα να κάνω το γύρο της Ευρώπης με τροχόσπιτο αλλά... δεν ήμουν και η ιδανική υποψήφια. Ένα κοριτσάκι, το όποιο σπούδαζε στην πόλη όπου γεννήθηκε, που φοβάται να μένει μόνη στο σπίτι, που είχε και μια σχέση...

Όλοι όσοι με ήξεραν απόρησαν. Και εκτός από τους γονείς μου που κατενθουσιάστηκαν (δεν είχαν λάβει ακόμα τη λυπητερή!) όλοι οι υπόλοιποι το άκουσαν μουδιασμένα και μάλιστα σε εποχές όπου η κρίση ούτε καν φαινόταν στον ορίζοντα.

Γενικά σαν λαός έχουμε πολλά κολλήματα. Όταν ο κόσμος άκουγε τι ήθελα να κάνω με ρωτούσαν γιατί θέλω να ξενιτευτώ και αν θα κερδίσω κάποιο επιπλέον χαρτί. Άλλοι σχολίαζαν το γεγονός ότι θα παρατήσω τον τότε φίλο μου και τι θα κάνω εκεί, με αυτούς τους γοητευτικούς ξένους να με περιτριγυρίζουν. Όλα αυτά απέτρεπαν το ήδη τρομαγμένο κοριτσάκι, αλλά κάτι μ έσπρωχνε αλύπητα και έκανα την αίτηση πριν από περίπου 5 χρόνια. Και κατέθεσα τα απαραίτητα χαρτιά. Και ξανακατέθεσα και αλλά χαρτιά (δεν υπολείπεται γραφειοκρατίας το εγχείρημα!). Και να μαι τώρα να κλείνω 4 χρόνια από το τέλος της εξάμηνης διαμονής μου σε μια κουκλίστικη βορειοευρωπαϊκη πόλη και να βλέπω αναστενάζοντας τις φωτογραφίες!

Δεν ήταν εύκολο. Κατ αρχάς, γιατί ήθελα να πάω? Ήδη τα χρόνια είχαν περάσει. Έπρεπε επιτέλους να αφήσω τις δουλειές του ποδαριού και να δικτυωθώ επαγγελματικά. Και είχα και σχέση, μην τα ξαναλέμε τώρα. Where are You going Karamitros έλεγε το κακό αγγελάκι στο κεφάλι μου...

Μονό εκεί, ξαπλωμένη στο εργένικο κρεβατάκι της εστίας μου και αρκετό καιρό αφότου είχα εγκατασταθεί, βρήκα την απάντηση. Είχα φύγει απλά γιατί μπορούσα να το κάνω. Και γιατί ήξερα ότι αν δεν το έκανα, θα το μετάνιωνα. Θα το μετάνιωνα κάθε φορά που θ άκουγα κάτι για Ερασμους, Ευρώπη, φοιτητική ζωή. Όπως μετάνιωσα για ευκαιρίες που είχα αφήσει να χαθούν, για πράγματα που θα μπορούσα να είχα κάνει και δεν έκανα. Αυτή τη φορά όμως δε θ άφηνα το φόβο να με παραλύσει. Θα έφευγα. Και ας άφηνα πίσω μου συντρίμμια.

Συντρίμμια ... Οκ, ποιητική άδεια. Μέσα σε 6 μήνες μπορεί να γίνουν κοσμοϊστορικές αλλαγές, μπορεί όμως και όχι. Όσον αφόρα τη σχολή, η παραμονή μου στο εξωτερικό μονό καλό θα έκανε.

Η σχέση μου αν ήταν σημαντική, θα κρατούσε. Συν την συμπαράσταση και ανοιχτoμυαλιά των δικών μου ανθρώπων, όλα πια έδειχναν το δρόμο για το αεροδρόμιο. Και τον πήρα ένα κρύο ξημέρωμα του χειμώνα. Adieu!

Όπως είπα και πριν δεν ήταν όλα στρωμένα με ροδοπέταλα. Εκτός της συμπαθούς γραφειοκρατίας, τις προετοιμασίες του ταξιδίου, τους τελευταίους μήνες πριν φύγω δούλευα ασταμάτητα για να επιβαρύνω όσο το δυνατόν λιγότερο τους γονείς μου. Κάνοντας φλας-μπακ σ αυτές τις μέρες αναρωτιέμαι αν ήμουν εγώ αυτή που είχα τόσο μεγάλες σωματικές και ψυχικές αντοχές, και το ότι δεν τα παράτησα μου δίνει πολλή αυτοπεποίθηση για το μέλλον. Οι δυσκολίες συνεχιστήκαν και μετά την άφιξη μου στην κουκλίστικη αυτή πόλη όπου έστησα το σπιτάκι μου και την θεωρώ ως δεύτερη πατρίδα μου πλέον. Εκτός από τις αναμενόμενες (εγκατάσταση, εγγραφές, κατάρτιση προγράμματος, προσαρμογή, ΚΡΥΟ ! ), ανακάλυψα ότι τελικά δεν είναι και το ευκολότερο πράγμα του κόσμου να κάνεις από τη μια μέρα στην άλλη την παρέα των ονείρων σου. Επειδή το σοκ των πρώτων ήμερων δε μ άφησε να χαλαρώσω και να δικτυωθώ με άτομα, πέρασα πολλές μοναχικές μέρες τον πρώτο καιρό. Ήμουν για πρώτη φορά στη ζωή μου τελείως μόνη, και αυτό με ωρίμασε. Αργότερα, όταν γνώρισα πολλά και πολύ ενδιαφέροντα άτομα απ όλο τον κόσμο, ευγνωμονούσα την ευκαιρία που μου δόθηκε να συζητούμε και να ανταλλάσουμε εντυπώσεις. Ανοίγουν οι ορίζοντες σου, βλέπεις τις ομοιότητες και τις διαφορές σου με τους άλλους ανθρώπους άλλων λαών. Και πιστέψτε με, οι ομοιότητες είναι περισσότερες...

Kοιτώντας πίσω μου πλέον έχω να πω πως τελικά έκανα καλά παίρνοντας το αεροπλάνο εκείνο το κρύο γεναριάτικο ξημέρωμα. Ήταν μια εμπειρία ζωής που μέσα από τις καλές και τις κακές τις στιγμές σε ωριμάζει και σε κάνει πιο ανοικτόμυαλο. Και όταν η συζήτηση στις παρέες έρχεται για τα φοιτητικά μας χρόνια λέω περήφανα πως πήγα και εγώ Ερασμους! Και συγκινούμαι νοσταλγώντας τους δρόμους που υπήρξαν για 6 μήνες η καθημερινότητα μου.

Λοιπόν αν έχεις τη δυνατότητα και θέλεις να φύγεις, κάντο. Μακάρι όλοι οι φοιτητές να χαν αυτή την ευκαιρία. Ο τρόπος σκέψης των παιδιών που επιστρέφουν είναι τελείως διαφορετικός, είναι τόσο πολύτιμη η δυνατότητα της σύγκρισης! Και για όλα τα παιδιά που ονειρεύονται να πάνε, ας συνειδητοποιήσουν ότι οτιδήποτε τα αποτρέπει από αυτήν την εμπειρία είναι απλές δικαιολογίες...

Της Μαριάννας Τσίλη

Διαβάστηκε 4272 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 04 Οκτωβρίου 2011 14:05
Παρακολουθήστε κάποιο Σεμινάριο

Σχόλια (1)

Αφήστε τα σχόλια σας

Δημοσίευσε ένα σχόλιο σαν επισκέπτης

0 / 10000 Περιορισμός χαρακτήρων
Το κείμενο πρέπει να είναι 20-10000 χαρακτήρες

Σεμινάρια Προσεχώς

Δεν υπάρχουν επερχόμενα σεμινάρια

Νέες Καταχωρήσεις Σεμιναρίων

Δεν υπάρχουν επερχόμενα σεμινάρια

Get connected with Us

Subscribe to our newsletter